Erika

23 augustus 2025



Ze volgde me al een tijdje op instagram en wilde graag langskomen in mijn atelier om kaarsenhouders af te halen. Dus we maakten een afspraak en niet veel later stond Erika aan mijn deur met haar rugzak vol verdriet. 

Eenmaal in mijn atelier, kwam het er al snel uit. Erika heeft haar zoon verloren in een auto ongeval een aantal jaar geleden. Ze begon te vertellen en de tranen stroomden over haar gezicht en ook over de mijne. Daar stonden we dan, allebei te huilen, zij om wat ze heeft verloren en ik omdat ik niet kan geloven dat iemand zoiets alleen kan dragen.

Ik voelde haar pijn, een leegte, de eenzaamheid en de wanhoop maar ik liet het allemaal gewoon zijn zoals het is. Samen kunnen we zoveel meer dan alleen.

Je kan je afsluiten voor de emoties van anderen of je kan je hart helemaal openzetten en het allemaal laten stromen.

Deze emoties waren zo intens dat het voelde alsof ik iemand had verloren die me heel dierbaar was. 3uren gingen voorbij en toen besloten we dat we het goed was voor vandaag.

Ze wilde graag een schilderij op maat laten maken met de energie van haar overleden zoon dus we maakten een afspraak voor een bezoek aan huis.

De bedoeling was dus dat ik zou langsgaan, de energie van de ruimte aanvoelen, het interieur bekijken en het belangrijkste, de energie van Sven aanvoelen.

Maar zover zijn we niet geraakt. Elke afspraak die we maakten, kon niet doorgaan. Er bleef elke keer iets tussenkomen. Dus we lieten het allebei even los..

Een paar maanden later werd ik ‘s ochtends wakker, ik wist niet wat er scheelde maar ik was intens verdrietig. Ik kon gewoon niet stoppen met huilen.

Ik weet van mezelf dat ik heel empatisch ben dus de kans bestaat dat dit verdriet niet van mij is maar zo voelt het nooit.

Ik besloot om te gaan schilderen met dit verdriet, wat ik normaal niet doe want daar heb ik dan meestal niet de energie voor.

Maar dit keer moest het. Ik voelde al een paar dagen groen, dus de ondergrond werd groen gemengd met water.

Nadat ik het canvas volledig groen had geschilderd, voelde ik me al iets lichter. Nu even laten drogen en persoonlijk dacht ik, dat het dat was. 

Ik loop terug naar beneden, ik ga verder lezen in mijn boek en ik vergeet mijn schilderij.

Een uur later voel ik ineens de drang om paars te gebruiken, het groen is droog dus ik kan verder met laag 2, paars dus. Mijn penseel gaat alle kanten op en wat ik nu zeg is echt waar, maar dit is het lelijkste schilderij wat ik ooit gemaakt heb. Maar op de 1 of andere manier ben ik er nog trots op ook en ik maak een foto. Dit wil ik niet vergeten. Dat lelijk schilderen zo helend kan zijn. Dit ga ik vaker doen haha!

Ik ga weer naar beneden en ik laat mijn schilderij weer los. Weer ben ik ervan overtuigd dat het dit was. Ik voel mij zoveel lichter dan dezemorgen, alsof ik het verdriet volledig van mij af heb geschilderd. 

Ongeveer een uur later ga ik weer naar boven, niet met de intentie om te schilderen maar wel om er nog eens naar te kijken en het is nog steeds even lelijk.

Ik stuur een foto naar mijn vriend,Tom, om te laten zien wat ik aan het doen ben.

Voor ik het weet ben ik weer aan het schilderen, gewoon een beetje spelen met verf, zonder nadenken voel ik beige, grijs en bruin. Mijn handen maken bewegingen die ik niet ken, alsof ik dit niet ben die schildert maar ik laat het gebeuren. Het gaat vanzelf, ik laat me leiden, ik ben het medium.

Na een hele tijd, hoelang weet ik niet want tijd bestaat niet als ik schilder, steek ik mijn penselen in een pot met water, zet een stap achteruit en ik bekijk wat er gebeurd is.

Dit is echt niet normaal, het schilderij is zo mooi geworden! Ik kan niet geloven dat ik dit gemaakt heb. Weer stuur ik een foto naar Tom en ook hij is onder de indruk. Vervolgens laat ik het schilderij drogen, ik breng een laag vernis aan, laat het nog eens 24u drogen en steek hem dan in een kader die ik heb staan.

Het is een perfect match, ik maak enkele sneakpeeks om te delen op mijn instagram en van daaruit gaat mijn post automatisch naar facebook. 

Ik post 1 sneakpeek waar je amper een klein hoekje ziet van het schilderij..

nog geen 30 seconden later krijg ik een berichtje op Facebook van Erika: is deze er nog? Is hij te koop? Ik stuur een foto terug van het schilderij met de bevestiging dat hij nog te koop is. 

Ik vertel haar hoe het schilderij heet en waar het over gaat.

“Let it all wither and let it go” is een zin uit 1 van mijn lievelingsnummers ‘River’ van de band ‘Soen’. Dit nummer gaat over loslaten en raakt mij echt tot in het diepste van mijn ziel. Toen het schilderij af was, begon ik dit nummer uit het niets te zingen en de titel was geboren.

Erika was helemaal overtuigd nu ze de betekenis van het schilderij ook wist en we spraken de dag erna af om het schilderij te overhandigen.

Ik kom binnen, direct een dikke knuffel en een paar tranen.

Even later vraag ik, oke.. klaar voor?

Ik draai het schilderij om en ik zie in haar blik dat dit het kunstwerk was wat ze wou.

Zonder dat ze mij instructies heeft kunnen geven, was dit precies wat ze bedoelde.

Hier waren hogere krachten bij te pas gekomen, dat kan niet anders.

Ze had al een plekje gekozen om het schilderij op te hangen en samen hebben we de perfecte hoogte gekozen. 

Zonder woorden, de perfecte match en we snapten er allebei niks van.

Erika zei: ik heb het gevoel dat mijn zoon, Sven, jou geholpen heeft met het maken van dit schilderij. 

Dus toen ik vertelde over het intens verdriet, wat ik heb gevoeld tijdens het schilderen, viel alles op zijn plaats. 

Dit was teamwork.

We hebben dit samen gedaan.

En ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen doen!